 tevhidi guzelce bilmeyen birinin ey mevlana bana cocuk ver demesi tabi ki sirktir; eger kisi, verenin mevlana olduguna inaniyorsa, bunun lami cimi yok...
ama
ey mevlana Rabb'ime yalvar da- benim agzim pasli, amelim yok, yuzum kara, sen ise inaniyorum ki O'nun Kat'inda hayrlilardansin, Ona seninle/duan vesilesi ile yoneliyorum. Dua eden ve dua edilmesini isteyen kuldur, dualari kabul eden ise ancak Allah'tir. seninle yonelmemin sebebi ise, Allah'in sana Kat'indan verdigi serefin O'na ait olmasi hasebiyle, sana verdigi o serefin kiymeti adina, bende o serefin olmamasi ve yuzumun kara olmasi hasebiyle, sevdigi ile O'na yoneliyorum - bana bir evlad versin.
simdi hangi insan su cumleyi okuyunca burada sirk goruyor?
sirk, gucu ortaklama demek degil mi?
sirk, tasarrufa ortaklik degil mi?
sirk, O gibi, verdigine aldigina inanma degil mi?
ricacilik hangi kistaslarla sirke sokuluyor?
biz sirkin tanimini bilmiyoruz o halde!
sirk, Allah'a butun yetkiyi gucu tahsis etmekse o halde musrik olmayan bir tek tasavvuf ehli yoktur.
zira butun erbab i tasavvuf
verenin
alanin
yapanin
yapmayanin
kudreti sahibi olanin
her seyi bilenin
dualari kabul edenin
etmeyenin
dua edilecegin
ancak ve ancak Allah oldugunda muttefiktir.
nerede simdi, seyhlere tapinma iftirasi!
seyh de ben de hepimiz de sadece ve sadece Allah'in kullariyiz.
seyh demek ne demek?
Allah'a saygisi daha cok oldugunu zahiren dusundugumuz demek...
ne var da O'na, dostuyla yonelmekte gocunmaya sebeb?
sanki, ali'de isinin gorulmesi icin, ali'nin dostu veli'ye rica etmeyen birisin de sen, lafi terse cekmek icin kivranip duruyorsun...
Allah'in izni olmadikca sefaat edecek yoktur demek;
Allah'in izni dahilinde sefaat edecekler de vardir demektir.
izni olmadikca ibaresini gore gore sefaat yoktur diyenler bektasilik yapiyor hakikaten. ayetin bir bolumunu alip, bir bolumunu almamak, ne kadar buyuk bir hata...
Şevâhid-ul Hak adlı eserde, Şeyh Yûsuf Nebehânî bu hususta dört mezheb ulemasının sözlerini nakletmektedir.
Hanefîlerden Hayreddîn-u Remlî el-Fetevâ-l-Hayriyye adlı eserinde " Bir takım insanların zikir esnasında ' Ya Şeyh Abdulkadir, şey Lillah' ' Ya şeyh Ahmet Rufâi, şey lillah' ve benzeriyle meded istemeleri hakkında ne buyurursunuz? ' sorusuna cevaben şöyle demektedir:
" Onların Ya şeyh Abdulkadir demeleri nidâdır. Şey Lillah = ALLAH için bir şey demeleri, ALLAH Teala'nın ikramıyla bir şeyi taleb etmektir. Bunun haramlığına hiç bir gerek yoktur. Kayd-uş-Şerâid ve Nazm-ul-Ferâid adlı eserin müellifinin ' Şey lillah ' diyen ba'z kafir olur demesine mağrur olmaya gerek yoktur. Çünkü sözünün delili yoktur "
Binaenaleyh her iki Remlî'nin de fetvalarına göre, şeyhinden meded bekleyen ve ona sığınan kimsenin talebi, masiyet ve küfür değildir.
Binaenaleyh Said Havva'nın Terbiye tun-er-Ruhiyle adlı eserinde böyle sözlerin şiadan Sünnilere geçmesini iddia etmesi, ' Meded ya seyyîd-i filan ' caiz değildir ve tevhide hücumdur demesi, böylece Hasan en-Nedev'in Müzakerat adlı risalesinde, bu gibi sözleri reddetmesi, delilsizdir. Bunlar, ustadlarıyla birlikte, bu noktada Ehli sünnet velCemaat ten ayrılıp Vahabilerle birleşmişlerdir.
Zatlarla tevessülün şartı zatları kul olarak inanmaktır. Hakiki fail olarak inanmak şirktir.
selametle | 
