GİrİŞ Yap

iklimya · 21.09.2007, 16:21

PEYGAMBER EFENDİMİZİN(SAV)BEDEN YAPISI

Başta Hz. Ali olmak üzere, Hz. Aişe ve daha birçok sahabeye göre Efendimizin(sav)fiziki yapısı:
“saçı fazla uzun olmazdı ve tam kıvırcık denilmeyecek derecede dalgalıydı. Saçları, siyah renkli ve misk gibi güzel kokulu idi.
Her iki anlamda da alnı açıktı. Genişçe ve buğday renkli idi. Ancak ortasında daima bir nur parlardı.
Yüzü değirmi idi. Ona dikkatle bakılmazdı. Parlak bir çehresi vardı. Ayın on dördü gibi parlardı. Dolgun veya şişman olmadığı gibi, kuru ve zayıf bir yüz de değildi. Yanakları ne etli, ne de çöküktü. Yüzünün aklığı içinde yanaklarının kırmızısı fazlaydı.
Terlediği zaman üzerine çiğ taneleri konmuş gülü andırırdı.
Öfkesi ve sevinci yüzünden anlaşılabilirdi.
İnce, uzun ve hilal kaşlıydı. Kaşlarının ucunda kıvrım vardı. İki kaşı arasında tüy yoktu ve bembeyaz görünürdü. Kirpikleri siyah ve uzundu.
Gözünde ezelden beri bir sürme vardı. Beyazı katı beyaz, karası kapkara idi. Gözleri geceleyin de gündüz gibi görürdü. Baktığı zaman, karşısındaki kişi bakışına dayanamaz ve gözlerine dikkatle bakamazdı.
Ağzı ne çok büyük, ne de çok küçüktü. Dişleri aralıklı olup üst üste değildi. İnci gibi bembeyazdı. Konuşurken, ön dişleri arasından bir nur çıkar gibi görünürdü.
Gülüşü tebessümden ibaretti. Ömrü boyunca hiç kahkaha ile gülmedi.
Çenesi yuvarlaktı. Sakalı sık ve siyahtı. Ömrü boyunca sakalından yalnızca 17 kılı ağarmıştı.
Beden olarak ince yapılıydı. Giyecek olarak en çok beyaz giyerdi. Sonra yeşil rengi tercih ederdi. Elbiseleri asla gösterişli olmazdı. Ömrü boyunca aynı anda iki elbiseye birden sahip olmadı.
Orta boylu sayılırdı. Kendisinden uzun birinin yanında el ayası kadar uzun görünürdü. O kişi yanından ayrılınca yine orta boylu gösterirdi. Boyu, selvi gibi doğruydu. El ve ayak parmakları da kalem gibi düzgündü.
Bir yere yöneldiği zaman bedeniyle birlikte döner, asla başını çevirerek bakmazdı.
Peygamberlik mührü, iki kürek kemiği arasında ve sağ omzunda yakın bir yerde bulunuyordu. Bu mühür, siyaha çalan sarı renkte olup çeyrek altın büyüklüğünde bir “ben” idi.
Yürürken hızlı yürürdü. O kadar ki ayakları altında yeryüzü dürülüyormuş gibi olurdu. Yürürken Ona yetişebilmek zordu. Hayasından yokuş iner gibi başı önüne eğik olarak yürür ve etrafına bakınmazdı.
Teni gül gibi kokardı. Ve yaşı ilerledikçe adeta tazelenirdi. Konuştuğu kişiye güzel kokusu siner ve birkaç gün çıkmazdı. Bir çocuğun başını okşasa, birkaç gün çocuğun kokusundan ona Peygamberimizin dokunduğu bilinirdi.
Sözlerinde ruha huzur veren bir anlatımı vardı. Asla dedikodu yapmaz, boş konuşmazdı. Konuştuğu her kişi sözlerindeki güzellik ve tatlılığa hayran kalırdı”

SALİH Suruç'un kitabından....

GİrİŞ Yap

Arama

Online Üye