molla

BİR EK :

Müellif kahvenin hükmünden söz etmedi.


Halbuki bazı fakihler kahveyi haram saymışlardır.

Fakat Tebyînu'l-Mehârim ile Musannıfın Fetâvası'nda ve El-Eşbâh'ın Remlî tarafından yazılan Haşiyesi'nde olduğu gibi; bu haramlığın açıklanabilir bir tarafı görülmemektedir.

Şarihin şeyhi En-Necmu'l-Gazzî, Tarîh'inde El-Aydaros diye bilinmekte olan Ebû Bekr b. Abdullah Eş-Şazelî'nin hayatı bahsinde dedi ki: «Bu zat, yani Aydaros, ilk kahve kullanan kişidir. O seyahat ederken (kahve) ağacını görmüş, onun meyvelerinden yemeye başlamış, o meyvelerde dimağı kurutma uykuyu giderme, bedene ibadet gücünü artırma özelliğini görünce onu kendisine yiyecek maddesi kıldı ve dervişlerine onu kullanmalarını tavsiye etti. Sonra da kahve her yana yayıldı.»
Âlimler onuncu asrın başında kahve hususunda ihtilâf etmişlerdir.


Bir cemaat «haramdır» demiş ve bu cemaat katında kahvenin zarar verici olduğu görüşü kuvvet bulmuştur.

Bu cemaatin sonuncularından birisi Şam diyarında şeyhimiz El-İtâvî'nin babası, birisi de El-Kutb bin Sultan El-Hanefî'dir.

Mısır'da ise Ahmed bin Ahmed bin Abdulhak Es-Senbâtî'dir. Senbatî denilen bu zat, bu hususta babasının izinden gitmiştir.

Çoğu da kahvenin mubah olduğunu söylemişlerdir. Ve onlardan sonra da bu noktada icmâ sağlanmıştır.

Kahveye eklenen diğer haram maddelere gelince, onların haramlığında şüphe yoktur.» Özetle.

İBNİ ABİDİN EŞRİBE BAHSİ