Hak-dilaram

o gün çok yorgundu ve çok hasta. sanki sırtından nefes alıp veriyordu. bir insanın nefes alıp verirken sırtının bu kadar inip çıktığına çok azınız şahit olmuşunuzdur. o günün akşamında talebeleri sevenleri onu bırakmak istemiyorlar, yanında olmak, yanında kalmak arzusuyla bekleşiyorlardı. soru soran da çıkmıyordu içlerinden; hastalığı ve yorğunluğunun farkında oldukları için.

uzun bir sukuttan sonra müsaade istedi ve kalktı. orada olanlar da yavaş davaş dağıldılar, kimse kalmadı bir müddet sonra.

ben geceleri de çalışmalarım dolayısıyla yanında kaldığım için, bir köşeye çekildim, tashih ve fihrist ile meşgul olmaya başladım. bir müddet sonra saat gece onikiyi geçti ve üstazın kütüphanesinin kapı sesiyle irkildim.

gelmişti!

kıbleye doğru kurulmuş büyük hilal şeklindeki rahlesinin üzerinde kitapları zaten açık halde onu bekliyorlardı. diz çöktü adeti üzere ve çalışmaya başladı.

ben kendimi farkettirince; adaş! rica etsem bir çay demlesen? dedi. çayı açık içer ve çok severdi. tabi efendim! dedim ve çayı onun sevdiği usulde demleyip, küçük bardakta kıtlama usuluyle ikram ettim ve ben de onun göremeyeceği bir şekilde biraz gerisinde yanında çalışmaya başladım.

gece ilerlemişti ve o, gün boyu hasta ve yorgun olan insan, gayet dinamik bir şekilde kitaplarla meşgul oluyor, harıl harıl çalışıyordu.

bir ara ellerini geriye attı ve seccadesinin yünlerini parmaklarıyla kavradı ve gülümseyerek: uğraştırıyorsun beni öyle mi? dedi ve ani bir hamle ile ileri atılarak' ya Allah! ' nidasıyla en uzaktaki kitaba elini uzattı, kitabı aldı, açtı ve işte aradığı cümle!... aradığını bulmuştu.

aradığı bölümü not olarak yazarken osmanlıca, gülümseyerek: ' ben hastayım yahu! niye uğraştırıyorsun ki?' diye mırıldanıyordu...

anlattığı bir menkıbe aklıma geldi o an. o menkıbeyle özdeş bir işe bizzat şahit olmuştum:

gayreti ile, emeği ile bulmak istediğini mecali kesilinceye kadar kitaplarda aramıştı ve bulamamıştı. işte tam o sırada takati kesilince gayret ve mecal üstü bir kuvvet onun istemesiyle istediğini ona verdi.

bense dudaklarımı büküp: vay be! dedim. o vay be'min felsefesini burada anlatmaya dermanım yetmez...

__________________
İslam Su İnsan Balık; Suya Gir, Kurtul!

Buraya Baktınız mı? Tıklayın