GİrİŞ Yap

DarulErkam · 28.10.2007, 02:45

Iman edenler her zaman dunyadan imtina etmislerdir,Allah icin sevmis,Allah icin bugzetmislerdir,Emr-i bin ma'ruf nehyi anil munker etmislerdir ...

etmiyenlerde buyuk bir dalalete sapip,dunya metaina sarilmislardir,dunya icin ahiretlerini satmislardir,dunya icin kardeslerini vurmuslardir.Nefslerini tatmin yollarini aramis ve bu ugurda herseyi yapmislardir ...

Bu noktada aklıma takılan bir husus mevcuttur. İman etmek nedir ? Her iman eden dünyadan imtina mı etmektedir ? Günümüzde ziyadesiyle mevcut olan ve bir hastalık gibi hertarafımızı sarmış olan, dünya ya karşı olan tamahımız "farz-ı misal" ümmet-i icabet-i büyük bir yekününü iman dairesinin dışına mı çıkarmaktadır ? Eğer çıkarmaz denirse, iktibas etmiş olduğumuz, en üstteki paragrafta mevcut olan iddia, havada askıda kalacaktır. Çıkar denirse asıl sorun burda başlayacaktır!!

Gerçek manada, kâmil bir mü'min, bahis etmiş olduğunuz vasıflarla muttasıf olanlardır...Lakin, müslümanım diyen (akidevi boyutta bir sorunu olmayan, lakin ameli boyutta tembel) ve takva'nın en alt derecesine sahip olan bir müslüman, dünyaya karşı tamahkâr, nefsi için sevip, nefsi için buğz edebilir ve Emr-i bil ma'ruf nehyi an'il münker kurumuna da yabancı olabilir. Zati bu kurum farz-ı kifayedir. (ayn mı evladır , kifaye mi ? buda farklı bir boyutudur) Bu gibi nakısalar iman'a zarar vermese de, koyunlarını koruluğun etrafında otlatmak gibidir..Akıllı kişi koruluktan uzak duran ve durdurandır..

" İçinizden, insanları hayra çağıracak iyiliği emredip kötülükten alıkoyacak bir topluluk bulunsun..." (Al-i İmran Sûresi,104)

Selam ve dua ile..

GİrİŞ Yap

Arama

Online Üye