GİrİŞ Yap

hiranur · 02.12.2007, 01:35

Evet... Bende çok sancılı bir süreçten sonra tesettüre girmeyi başarabilenlerdenim.. Çok ama çok uzun bir hikaye.. Ama oldukça kısaltarak anlatayım efendim..

Ben liseyi bitirene kadar açıktım.. Hemde ne açık.. O şekilde bir yaşam tarzı..

Derken lise bitti.. İçimde inanılmaz bir boşluk.. Artık hiçbirşey beni tatmin etmiyordu.. Arkadaşlar.. Aile.. Düştüğüm sevdalar..
Birşeyler eksikti hayatımda.. Ama bu eksiklik öyle doldurulur cinsten değildi.. Neyi denediysem biraz bile olsun rahatlatmayacak kadarda acı veriyordu..
Ama bu boşluğun RABB'im olduğunu asla düşünmemiştim.. O güne kadar da hiç ihtiyaç duymamıştım ona (haşa).. Herşey öylede ilerlemişti hayatımda..

Artık hiç dışarı çıkmıyor, kimseyle görüşmüyordum.. Annem, babam bir yabancı olmuşlardı bana.. Herşey sığ geliyordu, herşey boş.. Ve aramaya karar verdim.. Beni bu kadar acıtan şeyin, ne olduğunu bulacaktım..

İşte, insan yalnızlıktan yana hakkını kullanınca, ilk sarıldığı şeyler kitaplar oluyor sanırım.. Bende kitaplara sarıldım.. Belki orada bulurum aradığımı diye.. Okudum, okudum, okudum.. Hayatım gün geçtikçe karardı.. Bir türlü bulamıyordum o "ŞEY"in ne olduğunu.. Tâ ki;

Tâ ki, "HUZUR SOKAĞI" adlı kitabı okuyana kadar.. Tevafuk bu ki; bu kitap başka birinin kitabıydı ve bizde kalmıştı.. İşte o kitapla tanışmam, hayatımın dönüm noktası oldu..

Aziz Nesin'in, Yaşar kemal'in kitaplarına hiç benzemiyordu.. İçime okurken bile birşeyler akıyordu.. Evet, bulmuştum sonunda.. Rabb'im beni çağırıyordu.. "Hadi kulum, sende gel.. Sende katıl bize.." diyordu.."Bu kurtuluş ipinin ucundan, sen de tut.."

O gün o kitabın nerdeyse yarısını okudum.. Bilenler bilirler bayağı kalın bir kitaptır o.. Ve baş ucumda uyudum.. O kitap bana bir cevher vermişti ki.. Anlatılamaz...

Ve kitabı bitirdiğim gün, yani o gece , ben tüm yaptıklarım için bağışlanma diledim Rabb'imden.. Ağlamak ki ne ağlamak.. Her damlada aktı pisliklerim sanki.. Her damlada arındım zerre zerre.. Her damlamı "O" sildi sanki..

"Buldum dedim Allah'ım, bir daha ne pahasına olursa olsun bırakmayacağım seni.." Ve bırakmadım..

Ama tabi asıl zorluklar bundan sonra başladı.. Kapanma kararımı aileme açıkladığımda, inanılmaz sert bir tepkiyle karşılaştım.. Babam tam bir solcuydu.. Bu yola baş koymuş, yıllarını vermiş bir adam.. Ona söylemedim başta.. Sadece anneme söyledim.. Ama önce bir başörtüye ihtiyacım vardı.. Alamayayım diye harçlıklarım kesildi. Beş kuruş bulup, bir başörtü alamadım..

"Başörtü aldırmıyorsanız bile, ben tesettürümü evden dışarı çıkmayarak yine yaşarım" dedim.. Ve uzun bir süre böyle yapmak zorunda kaldım.. Başımı örtemedim belki ama, kendimi elimden geldiğince korudum namahremlerden.. Bu arada kitaplar okudum.. Neye inandığımı ve arzuladığım "ŞEY"i tanımaya çalıştım.. Namaz kılmayı öğrendim.. Sureleri öğrendim.. Ve anladımki, münafıklıktan, müslümanlığa doğru ilk adımımı atmıştım artık..

Sonrası mı..Bir tanıdığıma rica ettim ve o bana bir başörtü aldı.. Ve birde pardüse.. Ama onunda imkanları kısıtlıydı belki.. O yüzden, girdiğimiz dükkandaki satılmayan, satılamayacak kadar çirkin olan bir pardüseyi aldık.. İnanın hiç gözümde yoktu pardüsenin çirkinliği.. Rengi çırtlak yeşildi.. Ve nine pardüsesiydi.. Ama ben o pardüseyi giydiğimde, kendimi sanki "cennet bahçesinde " gibi hissediyordum.. Ve giydim.. Babam bir başörtüye bile tahammül edemezken, beni tepeden tırnağa (hatta çenem bile kapalı) görünce, evde kopan fırtınayı anlatmama bile gerek yok sanırım..

Asla kabul etmem dedi.. İstemem dedi.. Çıkaracaksın onları dedi.. Bağırdı.. Bağırdı.. Hiç sesimi çıkarmadım..

O günden sonra babam beni kapalı görmedi.. Babam evden çıkınca dışarıya çıkıyor, o gelmeden dönüyordum.. Dışarda beni görse ne yapardı bilmiyorum.. Ama böyle aylar ayları kovaladı.. Ben gelişmeye ve öğrenmeye son sürat devam ettim..

Bu arada evimize kör ideolojiler, kör idealistler gelip gitmeye devam ediyordu.. Tanıdıklardan hakaretler mi yemedim.. Evimize gelenler alay mı etmediler.. Hatta herkesin yanında, babamla beraber bir akrabamız içip içip sarhoş olduktan sonra zorla başörtümü mü çıkarmadılar.. bunun gibi şeyler işte..

Sonra.. Sonrası depresyon arkadaşlar.. İnanılmaz bir depresyona girdim.. O vaziyetteydim ki; içimde birisi , sürekli benimle konuşuyor ve beni intihar etmeye zorluyordu.. Başımı duvarlara vurduğumu hatırlıyorum, ölmek için.. "Tek kurtuluşun ölmek" diyordu içimdeki ses.. Ama olmadı.. Rabb'im bana yardım etti ve yenilmedim ona..

Üniversite hayatım başladı sonra.. Hocalarla boğuştuk ordada.. Hakaretler, dışlanmalar, kovulmalar.. Ama bu "İMAN" öyle birşey ki arkadaşlar, darbe yedikçe sağlamlaşıyor çivi gibi.. Her yediğim darbe, imanımın yüreğime saldığı bir kök oldu sanki.. Bir kök.. Bir kök daha..

Kusura bakmayın çok uzun oldu ama en kısa haliyle böyle anlatabildim.. Herkesinki gibi benimkide günler sürer aslında.. Bilirsiniz.. Kağıda dökülenler, yaşananların yanında yavan kalıyor.. Nede olsa yoğun duygular dilsizdir.. Anlatılamazlar..

Umarım, bu kurtuluşa herkes erer.. Dilerim bir gün herkes, Allah'ın ipine tutunanlardan olur.. Sıkı, sımsıkı tutunur herkes inşaAllah.. Dilerim... (amin..)

GİrİŞ Yap

Arama

Online Üye