İslâm’ın lehine her hangi bir olay olduğunda yahut başka bir nedenden dolayı Müslümanlara kızan müşrikler, çok büyük bir tepki gösterir, Müslümanlara işkence yaparak acılarını onlardan çıkarırlardı.
Yine bir gün, Müslümanlara kızan Mekkeli müşrikler, Yâsir ailesini sürükleye sürükleye çöle götürmüşlerdi. İkisi de çok yaşlanmış, sürekli maruz kaldıkları işkenceden dolayı yürüyemeyecek hale gelmişlerdi. Ancak müşriklerin gözünü kan bürümüştü. İki yaşlı çift, yaşlı ya da kadın olması umurlarında bile değildi. Sahrada akşama kadar işkence etmeye devam ettiler.
Genç güçlü kuvvetli olan, Ammâr’ın bile dayanamadığı işkencelere dayanmaya çalışıyorlardı. Akşama kadar işkence görmüş, bitap düşmüşlerdi. Konuşmaya bile halleri yoktu. Ebû Cehil akşam olduğunda, elindeki mızrağı ile işkence yapılan yere geldi. Müslümanların bu kadar işkenceye rağmen hala dinlerini terk etmemesine çok sinirlendi. Hele bu iki ihtiyarın, nerdeyse ölmek üzere olduklarını, yinede direndiklerini görünce büsbütün kızdı. Bağırıp çağırmaya, başladı. Bir taraftan sövüyor bir taraftan da önüne gelen Müslüman’a tekme tokat vuruyordu. Onu gören müşrikler yeniden işkenceye başladılar. Yaşlı ve yorgun bedeni daha fazla işkenceye dayanamayan Yâsir, İslâm’ın ilk şehidi olarak Rabbinin huzuruna vardı. Müşrikler, hızlarını alamamışlardı. Onlardan biri, okunu yayına yerleştirerek Yâsir’in oğlu Abdullah’ı vurup şehit etti. Cinayet işleyip kan döktükçe, vahşileşiyorlardı. Kana doymayan Ebû Cehil, Sümeyye Hatunun bir bacağını bir deveye diğer bacağını diğer deveye bağladı. Bir taraftan da:
-Sen güzelliğinden Muhammed’e aşık olduğun için Müslüman oldun, diye söyleniyordu. Sümeyye Hatun, ona hoşuna gitmeyecek bir cevap verince, develerin Sümeyye Hatunu parçalamasını beklemeden, mızrağını annemizin karnına sapladı. Buda yetmedi. Mızrağı yukarı doğru çekerek karnını boydan boya yırtıp, vücudunu parçalayarak şehit etti.
Allah Resûlü(sav) onun şehid edildiğini duyduğunda çok üzüldü. Ammar b. Yâsir’i teselli etti ve onu şehit edenler için:
-Allah anneni katledenleri, öldürsün, diye beddua etti. Onlar için de:
-Müjdeler olsun ey Ammâr ailesi! Gideceğiniz yer cennettir, buyurarak onları cennetle müjdeledi.
Abdullah Kara
