Dagistan

Kullara güvenmeyin!

Bilecik’te medfun Hak dostlarından Şeyh Muhlis Dede, bir sohbetinde;
- İnsanın Allahü teala ile arasındaki en büyük perde, “kendi nefsi”ni düşünmesi ve kendi gibi âciz olan “bir kul”a güvenmesidir, buyurdu.
Ve ekledi:
- İnsanların değil, Allahü teâlânın rızasına ve sevgisine kavuşmayı düşünmelidir.
Sordular:
- Ailemizi ve çoluk çocuğumuzu sevmeyecek miyiz efendim?
- Elbette seveceğiz.
- Öyleyse?
- Ama onları sevmemiz de yine Allah için, yâni Allahü tealanın izin verdiği kadar olmalıdır.

İki şeyi hiç unutmayın!

Bir gün de sevdiklerine;
- İki şeyi unutun. İki şeyi ise hiç unutmayın! buyurdu.
- Onlar nedir? dediler.
- Unutacağınız iki şey, yaptığınız iyiliklerle, başkasının size yaptığı kötülüklerdir.
- Ya unutmayacaklarımız?
- Onlardan biri “Ölüm”, diğeri “Allahü teâlâ”dır.

Kalbin gıdası nedir?

Bir gün de bazı sevdikleri;
- Kalbin gıdâsı nedir? diye sordular.
Cevabında;
- Kalbin gıdası ilimdir, buyurdu.
- İlimden maksat nedir efendim?
- İslâmiyeti öğrenmektir. Ama her “bilgi” bir vebâldir insana.
Sordular:
- Bu vebâlden nasıl kurtuluruz ki?
- Bildiğiyle amel eden, kurtulur vebâlden. Ama o da yetmez. Çünkü amel de “İhlâs”la yapılması lâzım.
- İhlâsla yapılmazsa hocam?
- İhlas yoksa, hiçbir faydası olmaz. “Eski paçavra” gibi sâhibinin suratına çarpılır.