 AFFET...
Yalnızlık iklimi hüküm sürerken gönül bahçemde,hüzün yelleri vururken yüzüme ve açarken hasret çiçekleri,huzurun kokusu doldu içime....
Yalnızlık, hüzün, hasret ve SEN... Sen huzursun...Sen umutsun...Sen göz nurumsun... Sen aldığım her nefes,Sen damarımda dolaşan kanımsın...Sen beni yokluktan varlığa çıkaranım, canımsın...
Gözümün baktığı her yerde gördüğümsün...Vuslatına erebilmek için ömrümü ilmik ilmik ördüğümsün...Duyduğum huzursun güneşin batışında...Ve hissettiğimsin her gözümü kapatışımda...
Kalbimin en ince sızılarını bilenim, her derdime devâ verenimsin...Sen her şeyimsin...Çünkü her şey Sensin...
Sen merhamet deryâsı, Sen Ganiyy-i Mutlak'sın...Sen elimden tutanım ve her zerremle sevdiğim HAK'sın...
Yâ Rab!...Affeder misin seni hakkıyla bilemeyişimi? Affeder misin her istediğimi senden dilemeyişimi? Affeder misin aşkı, sevgiyi, merhameti kullarından bekleyişimi? Ve kazaya rıza göstermeyip, yaptığım isyânları affeder misin?
Kapının iflâh olmaz dilencisiyim, açtım ellerimi...Söylemem, söyleyemem , ama sen bilirsin en mahrem hallerimi...Kerem-i Rahmetin bir dilenciye " Ne getirdin?" diye sormaz Yâ Rabbi!..."Ne istiyorsun?" diye sorar...İstediğim tek şey var Ey Adil-i Mutlak!...
SENİ SEVEN KULLARINA ADALETİNLE DEĞİL, MERHAMETİNLE BAK!...
Hayal | 
