SubhanAllah her konu dikkat çekici aslında almaya hazır bir yürekle okuyan için..
Yine en dikkat çekicilerden;
Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in babasının iffeti
Abdûlmuttâlib de sevgili oğluyla birlikte şehre geliyordu. Kabe'nin yanından geçerlerken, babasından bir hayli geride kalmış
Abdullah'ın karşısına bir kadın dikildi.
Bu kadın,
Abdullah'ın dillere destan güzelliğine hayranlardan biri olan,
Varaka b. Nevfel'in kız kardeşi Rukiyye idi.
O da, kardeşi Varaka gibi eski mukaddes kitapları okumuş, o kitaplarda âhirzamanda gelecek peygamberin sıfatlarını görmüş ve öğrenmişti.
İç âleminde,
Abdullah'ın yüzünde, o âna kadar hiç kimsede görmediği müstesna parlaklıkla karşı karşıya kalınca, bu sıfatlarla münâsebet kurdu.
Bu şerefi başkasına kaptırmamak için de, âdeta güzelliğini ve iffetini unutarak
Abdullah'ın yanına yaklaştı ve fısıldadı:
"Delikanlı, biraz dursana!"
Abdullah durdu.
Kadın,
"Nereye gidiyorsun?" diye sordu.
Yüzünde parlayan nurun masumiyeti içinde Abdullah;
"Babamla gidiyoruz." diye cevap verdi.
Kadın, bu masum cevap üzerinde pek durmadı ve asıl maksadını açıkladı.
"Abdullah" dedi,
"benimle şimdi evlenir misin?" Abdullah'ın yüzü bir anda kıpkırmızı kesildi. Masumiyetini yırtmak isteyen bu teklife pek aldırmadı ve yoluna devam etmek istedi.
Fakat, Rukiyye, ona sahip olmak istiyordu.
Arzusunu bir başka teklifle câzib hâle getirdi:
"Eğer" dedi,
"benimle evlenmeyi kabul edersen, senin için kurban edilen develer kadar develerim var, onların hepsini sana vereyim!" Abdullah, bu câzib teklife de iltifat etmedi ve iffetini sergileyen şu cevabı verdi: "Haram öyle acıdır ki, ölüm acısı onun yanında çok hafif kalır; Helâl ise çok tatlıdır. Ey kadın, sen git, açıkça helâlinden ara! Şeref ve iffet sahibi olanlar, namuslarını ve dinlerini titizlikle korurlar. Onlar, namussuzluk demek olan bir işe nasıl teşebbüs ve cesaret edebilirler?"
Bu asil cevabından sonra da, güzel Rukiyye'nin hüzün ve hayranlığı birleştiren bakışları önünde yoluna devam etti.
Günler sonra, evlenmiş bulunan Abdullah,
aynı kadınla Mekke sokaklarında bir kere daha karşılaştı.
Aynı Rukiyye, ona karşı en ufak bir arzu ve hasret belirtisi göstermedi; bilâkis, hissiz ve bakışları, hayranlık şöyle dursun, çok donuktu.
Abdullah sebebini sordu:
"Ne oldu sana?.. Hâlin değişmiş!"
Rukiyye,
"O gün, alnında esrarlı bir nur parlıyordu. O nur karşısında kendimden geçtim. Ama şimdi onu göremiyorum!" diye cevap verdi.
Evet
, Abdullah'ın alnında parlayan nur artık yoktu.Çünkü, Kâinatın Efendisine hâmile olan, annelerin en büyüğü
Hz. Âmine'ye intikal etmişti.
Aslında, Abdullah'a hayran ve meftun olan sâdece bu kadın değildi.
Kötü ahlâktan uzak, tertemiz ve en güzel haslet ve faziletlerle bezenmiş bu delikanlıya bütün Kureyş kızlarının gözleri çevrilmişti!
Ama, yüzündeki parlaklığın sırrına akıl erdiremeden; Hak Teâla'nın ona âhir zaman peygamberinin babası olmak gibi şereflerin en büyüğünü mukadder kıldığının hikmetini idrak edemeden!..
Sallallahu aleyhi ve sellem
