| Gast
Mesajlar: n/a
| ilk zamanlarımda herşey o kadar sıkıcı,o kadar yasakçı,adeta mensub oldugum din insanı kafesleyen bir anlayışdan başkaca bişey olmadıgını hissettiriyordu ki-evvelden hiçbişeydim müslüman topraklarında dogmuş bir çocuk işte edindigim din bu-sonraları olmak istegim yerler,kişiler,konumlar,rahatlık vs..hepsinin an'lık ve sürekli olmadıgını gözlemledim. oysa ben bu şikayetkar halimde dahi sürekli bir güven /eminlik içerisindeydim.
bi de daha iyiye/olmaya gayret edilse neler olmazdı ki? 
hem kendimden utandıgım kadar- aslı başkalarındandır-Allah dan utanmadıgımı farkettim,imanımı degerlendirir,tartar oldum,yeniden üzerine düşünür ..
sonrası çok şükür.
tavsiye  |

10.03.2008, 12:30
| |
isimli üye'ye teşekkür eden 4 üye:
| |