 ÜÇÜNCÜ DEVÂ
Ey tahammülsüz hasta!
İnsan bu dünyaya keyif sürmek ve lezzet almak için gelmediğine,
mütemadiyen gelenlerin gitmesi ve gençlerin ihtiyarlaşması
ve mütemadiyen zeval ve firakta yuvarlanması şahittir.
Hem insan, zîhayatın -hayat sahiplerinin- en mükemmeli, en yükseği ve cihazatça en zengini, belki zîhayatların sultanı hükmünde iken,
geçmiş lezzetleri ve gelecek belâları düşünmek vasıtasıyla,
hayvana nispeten en ednâ bir derecede,
ancak kederli, meşakkatli bir hayat geçiriyor.
Demek insan bu dünyaya yalnız güzel yaşamak için ve rahatla ve safâ ile ömür geçirmek için gelmemiştir. Belki azîm bir sermaye elinde bulunan insan, burada ticaret ile, ebedî, daimî bir hayatın saadetine çalışmak için gelmiştir. Onun eline verilen sermaye de ömürdür.
Eğer hastalık olmazsa, sıhhat ve âfiyet gaflet verir, dünyayı hoş gösterir, âhireti unutturur.
Kabri ve ölümü hatırına getirmek istemiyor.
Sermaye-i ömrünü bâd-ı hava boş yere sarf ettiriyor.
Hastalık ise, birden gözünü açtırır. Vücuduna ve cesedine der ki:
"Lâyemut değilsin, başıboş değilsin, bir vazifen var. Gururu bırak, seni Yaratanı düşün, kabre gideceğini bil, öyle hazırlan."
İşte hastalık bu nokta-i nazardan hiç aldatmaz bir nâsih -nasihat edici- ve ikaz edici bir mürşiddir.
Ondan şekvâ değil, belki bu cihette ona teşekkür etmek, eğer fazla ağır gelse sabır istemek gerektir.
__________________ -DİPSOMAN- | 
