GİrİŞ Yap

Hak-dilaram · 20.03.2008, 20:39

talebeyim. baran efendi'yi tanımıyordum. yenimahalle'de cami yaşatma derneği adı altında yol üstü on onbeş metrekarelik bir küçük mekandalar. geçerken ordan, bir baktım, içerde kocaman sakallı kocaman kocaman insanlar! tamam! bunlara üstaz'ın eserlerinden getireyim, tanıtayım dedim.

bu şekilde bir kontak kurduk. çok insansever bir müslüman. yüzünü asmak, ilgilenmemek, adam seçmek yok. muhsin yazıcıoğlu elini öpmeye gelmişti mesela bir seferinde, ona ne muamelesi varsa, eski bir valiye ya da, köfteciye de aynı muamelesi olan bir insan ı kamil...

şeyh olduğunu bilmiyordum. koluma girdi namaz sonrası yürüyoruz. bana dedi ki: ben senin hocanı galiba tanıyacak gibiyim! onun yanında filan var mıydı evladım?

evet, vardı.

tamam bak şimdi hatırladım! senin hocanın ilmi çok derin; ama türkçesi zayıf! değil mi? demesin mi...

elimi kolundan öyle bir hınçla çektim ki hiç sormayın.

ne diyorsunuz siz ya? üstaz'ın türkçesi sizin türkçenize beş basar! bu nasıl bir laf! dedim.

ama öyle hoş, öyle nur bir çehreye büründü ki o an, asla tarif edemem. yüzünde güller açtı, ay gibi parladı, güldü çokça ve:

gel buraya oğlum! gel... yahu sen amma panter mişin! dur bir hele. yani doğulu ya şive demek istedim evladım, yanlış anlama, dedi.

ben bir yandan yüzünün nurlanmasındayım, bir yandan da sözü hazmedemiyorum: o, osmanlıca şive ile konuşuyor, normal gelmemesi ondandır, dedim.

çok hoşuna gitti, üstaz'ı müdafaa etmem. kolumdan ayrılmadı, evine kadar beraber adımladık. sonra: yarın gel bana biraz kitap getir bizim çavuşlara verelim, dedi.

ertesi gün öğrendim onu ve vasfını. utancımdan ne yapacağımı bilemiyorum. ne kadar da kaba konuşmuştum!

içeri girdiğinde eline sarılmak istedim. elimi tuttu, bırakmadı, öptürmedi önce:

hayır! ne münasebet ismail! biz kardeşiz yahu! can bu can, ciğer ciğer.. dedi ve sonra öptüm elini. üstaz'dan eserlerinden sormaya başladı...

mola

GİrİŞ Yap

Arama

Online Üye