 Anneciğim!
Yaşasaydın belkide kendine öğretilenlerle,sınırlanmışlıklarınla,kınanmışlıkla rınla muamele edecektin bana...
"Sustur şunu "diyecektiler sana belkide...
Belkide etraftaki insanların bir birilerini insafsızca kınayışlarını duydukça, beni onların keyfince yönetmek isteyecektin ...kınanmaktan korkarak..
Belkide sana ve ailemize layık biri olabilmemi, etrafın ön görülerine göre ölçecektin ve ben buna karşı çıkacaktım şüphesiz...
Seni kıracaktım belkide..beni anlamaya yanaşmayıp el aleme beğendirmeye uğraşmandan hoşnut olmayacaktım kuşkusuz...
Seni anlamak mı?
İyi ama önce sen beni anlamalıydın...ben küçücüğüm sense...
Ah anneciğim!
Seni anlayacaktım kuşkusuz...
Aramıza binlerce buzdan duvarlar ördükten sonra...seni kırdığımı farkedip,bununla yine seni suçlamalarımı idrak ettiğim zamanlar önümüzde olacaktı...
Seni anlayacaktım.
Çocuklarıma söz geçirememin nedenlerini kavradığım zaman seni anlayacaktım...
Yaşım kemale erip , sınırlanmışlıklara benim de takıldığımı farkedince, seni anlayacaktım...lüzümsuz cesaretlerimin, başımı soktuğu belaları farkedince, seni anlayacaktım...
Geç olmazdı değil mi anne?
"---Sen haklıydın,hep haklıydın" diye başımı dizine yatırıp, kendimi teselli ettirmek istediğimde,elini üzerime, şevkatle sürüşünü,"Hele şükür!" Deyişini duyuyorum içimden...
Anne olunca duyuyor insan annelerin gönül kanayışlarını...
Görünmez engellerin insanları sınırlayışını...
Anne olunca biliyor insan Anne!
Konu dilerim tarafından (24.03.2008 Saat 09:58 ) değiştirilmiştir..
| 
