| Ceddi Osmanlı.....
Üyelik tarihi: 24.03.2008 Nerden: İstanbul
Mesajlar: 4.149
 Teşekkür etti: 32.001
Teşekkür aldı: 3.663 konuda 11.175 kere
| Hayatımızda Resulullah Modeli
Peygamber Efendimizin torunu Hz. Hasan,
Hz. Hatice'nin oğlu Hind ibni Ebû Hâle'ye,
"Dayıcığım, bana dedemi anlat" dedi.
Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem'i çok iyi
anlatmalıyla ünlü Hind radıyallahu anlı onu şöyle anlattı:
Peygamber Efendimiz irice yapılı ve heybetliydi. Yüzü aym on dördü gibi parlardı.
Uzuna yakın orta boylu, büyükçe başlı, saçları hafif dalgalıydı.
Saçı bazan kulak memesini geçerdi.
Rengi nûrânî beyaz, alnı açık, kaşları hilâl gibi ince ve gürdü.
İki kaşı arasında bir damar vardı, öfkelendiği zaman kabarırdı.
Burnu ince, hafifçe kavisliydi.
Sakalı sık ve gür, yanakları düzdü.
Ağzı geniş, ön dişlerinin arası seyrek ve pek hoştu.
Boynundan göbeğine kadar hafifçe yayılan tüyler vardı.
Boynu, saf mermerden yapılan heykellerin boynu gibi gümüş berraklığında idi.
Bütün organları birbiriyle uyumlu, vücudu yakışıklıydı. Göğsü ile karnı bir hizada olup ne zayıf, ne de şişmandı. Göğsü ile iki omzunun arası genişçe, mafsalları kalmcaydı.Bedeni nur gibiydi.
Göğüs çukurundan göbeğine kadar ince bir tüy şeridi uzanırdı.Abdullah ibniAbbas radıyallahu anhümâ şöyle diyor:
Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem,
insanların en cömerdiydi.
Onun en cömert olduğu günler de,
Ramazan'da Cebrail'in kendisiyle buluştuğu zamanlardı.
Cebrail aleyhisselâm, Ramazan'm her gecesinde
Hz. Peygamber ile buluşur,
birbirlerine Kur'an okurlardı.
Bundan dolayı Allah'ın Elçisi,
Cebrail ile buluştuğu günlerde,
gittiği yere yağmur taşıyan bereketli rüzgârdan
daha cömert davranırdı.
Buharı, Bed'ü'1-vahy 6, Savm 7, Menâfab 23, Bed'ü'1-halk 6, Fezâilü'l-Kur'ân 7', Edeb 39; Müslim, Fezâil 50; Nesâî, Sryâm 2.
Kolları, omuzlan ve göğsünün üst tarafında kıllar vardı.
Bilekleri uzun, avucu genişti.
El ve ayak parmakları etli ve uzunca idi.
Ayaklarının altı hafifçe çukur,
üstü ise son derece düzgün ve pürüzsüzdü.
Yürürken öne meyilli düz yürür,
ayaklarını yere sert vurmaz,
sakin, ama hızlı ve vakarlı yürür,
meyilli bir yerden iniyormuş görünümü verirdi.
Bir tarafa döndüğünde bütün vücuduyla dönerdi.
Konuşmadığı zaman, yerden çok göğe bakar ve düşünceli görünürdü.
Arkadaşlarıyla yürürken onları öne geçirir, kendileri arkadan yürürlerdi.
Yolda karşılaştığı kimselere önce o selâm verirdi.
İbn Sa'd, rt-Tahakatii'l-kiihrâ, Beyrut, ts., (Dâru Sâdır), I, 422; Taberânî, el-Mu'mnü'Ukebîr (nşr. Hamdî es-SUefî), Musul 1404/1983,XXII, 155-156; Beyhakî, Şu'abü'1-îmân (nşr. Muhammed Saîd Besyûnî Zağlûl), Beyrut 1410, II, 154-155; Heysernî, Mecma'ü'z-zıvâid, Kahire 1407, VIII, 273-274.
12 |
