| Soru: Zina yapan kadınla evlenmenin hükmü nedir?
Ayette “Zina eden erkek ancak, zina eden veya Allah’a şirk koşan bir kadınla evlenir. Zina eden bir kadınla da ancak zina eden veya Alah’a ortak koşan bir erkek evlenir. Bu müminlere haram kılınmıştır.” (Nûr(24): 3) buyrulmaktadır.
Bu ayet nasıl anlaşılmalıdır? Zina yapan bir bayan ile evlenmenin hükmü nedir? Ayet-i kerime bazı fakir sahabilerin zina yapan kadınlarla evlenme istekleri üzerine inmiştir. Ayet, bir durum tesbiti yapmakta ve zina yapan erkeklerin iffetli kadınlarla, iffetli kadınların da zina yapan erkeklerle evlenmeye “layık” olmadıklarını, böyle kişilerin ancak kendileri gibi ya da kendilerinden daha kötülerle evlenebileceklerini belirtmektedir.
Fahruddin er-Razî (rahimehullah) ayetin en güzel tefsirinin şöyle olduğunu bildirmektedir: “Zina ve günahkarlık ile bilinen fasık kişi, salih kadınlarla evlenmeyi arzulamaz. Ancak kendisi gibi günahkar ya da müşrik bir kadına rağbet gösterir. Aynı şekilde salih erkekler de zina yapan kadınla evlenmeyi istemez, ondan nefret ederler. Kötü bir kadına ancak kendisi gibi fasık ve müşrik erkekler yönelir. Bu durum şu ifade de olduğu gibi genellik ifade eder: ‘Hayrı ancak müttaki kullar yapar. Fakat bazı hayırlı işleri müttaki olmayan kişiler de işleyebilir.’”[1] Ayette geçen ”bu müminlere haram kılınmıştır.” ifadesi ise şöyle tefsir edilmiştir: “Zina ya da önemli zararları sebebiyle zina yapan kadınları nikahlamak[2] müminlere haram kılınmıştır.”[3]
İffetli müslüman bir erkeğin fahişe bir kadınla evlenmesi caiz değildir. Zina yapan ve bunu gizlemeyen erkek de böyledir. Ancak tevbe edip kendini düzeltenler müstesnâdır. Buna göre zina ettiği bilinen fakat buna devam etmeyen mümin kadın ya da erkekle evlenmek mekruhtur. Ancak nikâh akdi sahihtir. Ulemânın çoğu bu görüştedir.[4]
Medya yoluyla özel yaşamları sürekli olarak kamuoyuna taşınan ve “ünlü” olarak tanıtılan kadın ve erkeklerin birbirlerine rağbet göstermeleri ayet-i kerimenin ortaya koyduğu tesbitin ne kadar doğru olduğunu göstermektedir.
[1] Fahrudîn er-Râzî, et-Tefsîru’l-Kebîr, XXIII, 131; el-Alûsî, Ruhu’l-Meânî, IX, 284.[2] Ebu’s-Suûd, İrşad-u Akli’s-Selim, IV, 439. [3] Muhammed Ali es-Sâbûnî, Saffetu’t-Tefasir, II, 326. 43.
[4] eş-Şevkânî, Neylu'l-Evtâr, VI, 156; Elmalılı, Hak Dini, s. 3478.
| 
