 Bizim Van'linin birisi, kabirde soyle dayak yiyecegiz boyle azab gorecegiz diye vaaz eden bir Hocayi dinledikten sonra eve gidince dusunur, dusunur. Kabre gidince Munker Nekir'in sorgusundan sualinden kurtulmanin yollarini arar.
Sonra sagligindayken kefenini alir tandira asar . ( tandir = eskilerin ekmek yapiminda kullandigi ocak ) sonra da vasiyet eder.
Ben ölende gafami gazin . ( kafami kaziyin ) kefgir kimin ( kevgir gibi ) olsin! Sonra da dislerimi sökün. beni de a bu kefine sarin gömin!. mezarimin ustunde de tümsek birakmam ha!.. Dümdüz edin...
Akli sira kefeni eskitip, sarartarak, kafayı gazitip dislerini sokturerek, kendisine, sorgusu suali coktan yapilmis bir olu süsü verecek de kurtulacak.
Neyse hikaye bu ya! Adamin vadesi yetmiş ölmüs. Vasiyet ettiği şeylerin hepsi de aynen yerine getirilmis, gömülmüs.
Derken Munker Nekir gelip de: Men Rabbuk, men Nebiyyik ( Rabbin kim, nebin kim? ) diye sorunca... Bu, dunyadaki tilkiligini orada da sürdürebilecegini zannetmis. saflik da var serde tabii.. Ne desin, ne etsin..
Adamin Rabia adinda bir kizi varmis. Rabik deyiverirmis ona kisaca. Bir de oglu varmis Nebi isminde.
Munker Nekir: Men Rabbuk, men nebiyyuk deyince, zavalli, kiziyla oglunu sorduklarini, Rabik nerde, Nebi ne yapiyor, dediklerini sanarak:
Nebi dagdadir, davar güdir. Rabik de tandirda ekmek idir, hazahir... Ben yenni(mi) geldi(m)ki siz benden sorir?. demis. ( Ben eski oluyum, nerden bileyim, demek istiyor yani)
Sonra da dayagi yiyip de dogruyu deyiverince Munker Nekir, birbirlerine, bu once yalan soyledi, sahtekarlik etti, fakat sonunda itiraf etti, dogruyu soyledi, ne yapalim bunu diye müzakere ederken adam:
Sefaat Ya Rasulallah! diye inleyince. Bu halini Allah'in Rasulune arzetti. Rasulullahin ruhaniyetinden soralim durumu! demisler. Sormuslar Hazreti peygamber:
Birakin onu, o da Allahin kulu, ummetimdendir, demis. ve adam kefeni yirtmis, kurtulmus yani. Alemlere Rahmet Olan Peygamberimizin şefaatiyle...
Rabbimiz, Zati Rahmetinden ve Rasulunun şefaatinden mahrum etmesin hic kimseyi.. hiç birimizi.... amin
karasakal hoca'dan naklen... | 
