Biriniz diğerinizi arkasından çekiştirmesin. Biriniz, ölmüş kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz. O halde Allah'tan korkun. Şüphesiz Allah, tevbeyi çok kabul edendir, çok esirgeyicidir.
Hucurat-12
Kim ki yanında Müslüman kardeşinin gıybeti yapıldığı halde, gücü yeterken ona yardım etmezse, Allah onu dünya ve ahirette zelil kılar.
Camiu’s-Sağîr
GİrİŞ Yap
Online Üye
Şuan Forumda: 41 (16 Kayıtlı ve 25 Misafir) bulunmaktadır.
Admin ::
S.Mod ::
Mod ::
Yazarlar ::
İmtiyazlı Üye
biraz konu dışında olabilir, ama lütfen duâ edin.
ablamlar eve giderlerken, kaza yapmışlar, araba taklı atmış.
çok önemli bir şey yok diyorlar, hastaneye gidiyorlar
biraz konu dışında olabilir, ama lütfen duâ edin.
ablamlar eve giderlerken, kaza yapmışlar, araba taklı atmış.
çok önemli bir şey yok diyorlar, hastaneye gidiyorlar
DUÂ EDİİİİN LÜTFEEEENNNNN !!!!!!
Geçmiş olsun.İnşallah kötü birşey yoktur
__________________
Sev seni seveni;yer ile yeksan ise...
Sevme seni sevmeyeni;Mısır'a sultan ise...
çok üzüldüm kardeşim rabbim yardımcıları olsun cevşen okuyun en güzel dua bizlerde duacıyız inşallah...
Rabbim her ne sıkıntıda olursa olsun kullarına merhamet eder onları rahmetiyle kucaklar...
biz onu ne şekilde biliyorsak o bize öyle hükmeder kalben buna inanmalıyız,bizi bizden iyi biliyor,bizi herkesten çok seviyor,asıl sahibimiz daha ne diyebiliriz ki!dert,keder,sıkıntı,depresyon vs...ne anlam taşıyabilir ki bu düşüncenin sonrasında...
__________________ Neylesin can âlemde yok ise canan...
Rabbim hepimize şifalar versin!
Eşşekten düştüm. Hemde bir kaç kere düştüm. İnançsızlıkla alakası yoktu gibime geliyor...eylemsizlikle alakalıydı...yukarı tükürsem,bıyık aşağı tükürsem sakal hali...çözülmesi gereken problemler önünüzde duruyor...çözüm yolları ise ağır veballer gerektiriyor...beş ay bitki gibi yaşadığımı hatırlıyorum....lakin o zamanlar bana göre sorunum ruhi değil..hastayım ama ne bilmiyorum...bu beş ay zarfında "Nen var" diye soranda olmadığı için,uzadı tabi...
Dua mı? En delisinden,kesintisizce dua ettim...lakin ruhum ölmüş gibiydi...geçici bir durum olduğunun idrakinde idim...yani kader evet! Ama nasıl?
Bir gün amcaoğlunu aradım telefonla...doktordur. "Bana birşeyler oldu. Yattığım yerden kalkamıyorum..dizlerim titriyor,kollarım uyuşuyor..hep uyuma ihtiyacı içindeyim...kandeğerlerim,tansiyonum normal..ama çalışamıyorum,ayakta duramıyorum..."
" Hemen evden çık ! Bize gel bir hafta kal,deprasyon geçiriyorsun.."dedi.
Gittim. Yakın ilgi,dinlenilme,anlaşılma,temiz ağızla dua...bir hafta sonra yaşamaya başlamıştım...eskisinden daha güçlü olarak! Bir ilaç bile almayarak.
Üstelik beni yatağa düşüren problemler kat kat arttığı halde yaşadım elhamdülillah!
Düşünüyorumda,sanki olacaklara hazırlanmış gibiydim bu hastalıkla...zira daha sonra yaşadıklarım,beni hasta eden problemlerden binlerce kat daha zordu...alıştık elhamdülillah! Sorunlar aynı..değişen pek birşey yok...lakin kabullendikya...sır burda imiş...enimizi, boyumuzu,çapımızı,kaderimizi,hayatımızı kabullendik inşallah!
Kabul ettik acziyetimizi...bildirildi hiçliğimiz...okuduk kaderimizi en baştan aşağı yeniden,yeni bildiklerimiz ışığında...bıraktık kovaladıklarımızı...kurtulduk kaçırma acılarından...yakalandık kaçtıklarımıza ve anladık ki her engel ,her çalı, her diken, bir çağrı imiş Haktan! Geldim! Diyene kadar bırakmadan çağıran Rabbimize Hamdolsun!