" senhaklıymışsın " anne
bunu duymak onu çok sevindirirdi eminim
hissettiriyorum arada,diyebilmiş degilim
çünkü
bekarlıgım ona/dediklerine muhalefet etmekle geçti..
bazı arkadaşlarımın yazdığı beni o kadar derinden etkiledi ki...
Allah yardımcınız olsun...duygularınızı içimde hissettim inan...
azadeyim Allah yardımcın olsun bitanem
bu konuya bişey yazamıcam ben ...
yazacaklarım vardı ama yazmayacağım
yinede bir kaç söz yeter sanırım...
hayatım da tek eksiğim vardı oda şefkatin... ...herşeye rağmen... yakınımda olsanda seni çok özlüyorum anne... ve son söz; tek mirasın bu sanırım bana bak! şimdi bende ifade edemiyorum sevgimi hiç kimseye ve uzaktan sevmeyi öğrendim sayende...
(bir itiraf ; hiç yüzleşmedim kendimle bir ilki yaşıyorum içimde... hep örttüm vesilerle... günyüzüne çıkarmadım aşamayacağım diye ve ilk defa yüzleşiyorum ... boyumdan büyük bir kederle... yine yanılmadım aşamıyorum işte...)
Olan şeyde hayır vardır... Hamdolsun yaptıklarımı görene... yüreğimden geçen en gizli sızıyı bilene...
__________________ Neylesin can âlemde yok ise canan...
Ben dogali çok oldu anne…
Bunu en iyi bilen sensin….
Bu mektubu da senin hatirina bu özel günde tüm meleklere yaziyorum……
Beni adam olsun diye dogurdugunu ve binbir türlü çileyi benim yüzümden laf olsun diye çekmedigini anlayabiliyorum. Hayat o kadar kisa geliyor ki artik bana seni çocuklugumda hatirlar gibi görüyorum yanina gelipte boyumu senle ölçtügümü pazara giderken arkandan yürüdügümü beni ilk okula yazdirirken o gülüsünü asla unutmam....
Seni kirdigimda bile o sefkat dolu yüregin bana kizmadi, karsina gelip aglamakli durdugumda yine ayni sevgiyle sarilip öptün yanaklarimdan. Nasil bir sevgiyle seversiniz ki bu ne efsane bir ask ne kadar fedakar bir sevgi bu Allah’tan bir lütuf ve essiz bir armagan…
Ne kadar çok yazsam ne kadar güzel söz söylesem bu dünya sözleri yetmez bilirim çünkü sen annesin…
Evladinim; mektubu yazilmamis tüm annelere yaziyorum çünkü böyle ögrettin paylasmayi bu mektubu da çat pat okumanla okuyacagini ve gözünden pirlantalar akitacagini biliyorum….
Adam oldum mu bilmem, buna sen karar vereceksin çünkü senin yaninda hep çocugum… Hakkin ödenmez ama yinede hakkini helal et...
Yüreginde huzur ve mutluluk; gözlerinde ve yüzünde gülücük eksik olmasin hiçbir annenin…
Hayat yasandigi kadar vardir. Gerisi ya hafizalardaki hatira yada hayallerdeki ümittir....
Hüsran ise, bir tek yerde kabullenebiliyorum,
Yasamak mümkünken yasayamamis olmakta…
Seninle yasayamadigimiz tüm güzel günler adina yazdım bu mektubu annem……..
Biz ne annemize ne de babamiza bir defa olsun " Sizi Seviyorum " demedik, diyemedik. Hayirli bir evlet olduk mu, olmadik mi bilememiyorum lakin benden razi olduklarini biliyorum elhamdulillah.
Belki birgun bizm agzimizdanda "sizi seviyorum" kelimesi cikar insallah...
Anneciğim!
Yaşasaydın belkide kendine öğretilenlerle,sınırlanmışlıklarınla,kınanmışlıkla rınla muamele edecektin bana...
"Sustur şunu "diyecektiler sana belkide...
Belkide etraftaki insanların bir birilerini insafsızca kınayışlarını duydukça, beni onların keyfince yönetmek isteyecektin ...kınanmaktan korkarak..
Belkide sana ve ailemize layık biri olabilmemi, etrafın ön görülerine göre ölçecektin ve ben buna karşı çıkacaktım şüphesiz...
Seni kıracaktım belkide..beni anlamaya yanaşmayıp el aleme beğendirmeye uğraşmandan hoşnut olmayacaktım kuşkusuz...
Seni anlamak mı?
İyi ama önce sen beni anlamalıydın...ben küçücüğüm sense...
Ah anneciğim!
Seni anlayacaktım kuşkusuz...
Aramıza binlerce buzdan duvarlar ördükten sonra...seni kırdığımı farkedip,bununla yine seni suçlamalarımı idrak ettiğim zamanlar önümüzde olacaktı...
Seni anlayacaktım.
Çocuklarıma söz geçirememin nedenlerini kavradığım zaman seni anlayacaktım...
Yaşım kemale erip , sınırlanmışlıklara benim de takıldığımı farkedince, seni anlayacaktım...lüzümsuz cesaretlerimin, başımı soktuğu belaları farkedince, seni anlayacaktım...
Geç olmazdı değil mi anne?
"---Sen haklıydın,hep haklıydın" diye başımı dizine yatırıp, kendimi teselli ettirmek istediğimde,elini üzerime, şevkatle sürüşünü,"Hele şükür!" Deyişini duyuyorum içimden...
Anne olunca duyuyor insan annelerin gönül kanayışlarını...
Görünmez engellerin insanları sınırlayışını...
Anne olunca biliyor insan Anne!
Konu dilerim tarafından (24.03.2008 Saat 09:58 ) değiştirilmiştir..
..
............SöNDüRüN LaMBaLaRı UzAkLaRa GiDeYiM.............
