GİrİŞ Yap

ebu mus'ab · 27.06.2008, 16:18

Binamızın Kuruluşu

Allah Teala’nın muradı, meleği Cebrail vasıtasıyla seçtiği bir insana vahyini tebliğ etmek, o insan aracılığıyla da bütün kullarını davet etmek şeklinde tecelli etmiştir. İlk insan ve ilk nebi olan babamız Âdem aleyhisselamdan beri, on binlerce nebi üzerinde tatbik edilen usul bu olmuştur. Allah Teala kullarına bildirmek istediği bir şeyi diler, dilediğini Cebrail’e bildirir, Cebrail o dileği o günkü nebiye getirir, o nebi de o zamanın insanlarına ‘Allah size şöyle diyor.’ şeklinde vahyi tebliği eder.

Allah, Cebrail, nebi ve insanlar.

Bu formül, son Peygamber Muhammed aleyhisselama kadar böyle uygulandı. Onun kıyamete kadar yaşayacak bütün insanların nebisi olma özelliği beraberinde, önceki nebilerdeki formülün biraz daha uzamasını gerektirecek bir ihtiyaç hissettiriyordu. O’ndan önceki nebiler tebliğ edip gittiler. O nebilerin gidişinden çok bir zaman geçmeden de tebliğ ettikleri dinleri, onlara tabi olanların elinde bozuldu. Genelde, inanmayanlardan önce, inananların elinde din tahrif edildi. O nebinin mirasını muhafaza edecek bir nesil bulunamadı. Ya da Allah öyle murad etti.

Hatemülenbiya olan Muhammed aleyhisselamın getirdiği kitabı ve daveti bir kavme ve o kavmin çağına münhasır değildi. Kıyamet vaktine kadar gelip yaşayacak bütün insanlar O’na ümmet olacak, O’nun kitabı ve davetiyle hidayet yoluna erebileceklerdi. O’nun davetinin ve getirdiği kitabın kıyamet vaktine kadar tahrip ve tahrif görmeden korunması Allah’ın kaderinde vardı. Bunun için, önceki peygamberlerin tamamında bulunan formüle ilave yapıldı. Hiçbir peygambere nasip olmayan iki nimet Muhammed aleyhisselama verildi:

Bir:
O’nun sağlığından itibaren asra yakın bir zaman diliminde kıtalar boyu dolaşıp, elleriyle, dilleriyle peygamberlerinden aldıklarını insanlara ulaştıran muazzam bir dost ve destekçi çevresi verildi kendisine. O’nun, ‘ashabım’ dediği bu nesil, on binlerce nebiye nasip olmamış bir şekilde peygamberlerinin mirasına sahip çıktılar. Sağlığında Arap yarımadasını, seksen yıl içinde de Asya’nın önemli bir bölümünü İslam nuruyla nurlandırdılar. Peygamberleri sağ iken, O’nun zatına ve davasına can ve mal verdiler. Vefatından sonra da köyden köye, çölden çöle yollara döküldüler. Bir kelime olsun zayi etmemek için ömürlerini feda ettiler.

İki:
O’nun ümmeti ilk defa insanlık tarihinde, söz zinciri kurdu. Hangi sözü kimin nerede söylediğini belgeleyen bu sistem sayesinde, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin sözleri, asırlar sonrasına güvenli bir şekilde ulaştı. Kalem ve defter bulamayan insanlardan oluşan bir kitleden büyük bir miras, kelimeleri dahi korunmuş olarak kitaplı, yazılı çağlara taşındı. Yirmi birinci asırdaki bir Müslüman, kendisinden asırlar önceki peygamberinin herhangi bir sözünü okuduğunda, o sözle peygamberi arasındaki zinciri net bir şekilde görebilmektedir. Güvenli ve korunmuş sözlerin sahibi olarak Muhammed aleyhisselam, kıyamete kadar gelecek insanlara gönderilmiş bir Peygamber olmak için gerekli desteği, geniş bir tarihe yayılmış süreçte görmüş oldu.
Müslümanlar ‘kıyamete kadar kalması için gönderilmiş’ bir dine iman etmenin gururunu hissederken, bir hayalin etrafında dönüp durmamış bilakis, büyük bir gerçeği tarihe yazmışlardır. Bu eşsiz farklılığı yaşatmaya vesile olan ashabın üstün hizmetini, kıyamet vaktine kadar imanla şereflenecek hiçbir Müslüman inkâr edemez. Müslüman olmamızda, el değmemiş, aynen kalmış bir dine intisabımızda onların yeri bir başkadır. Onların üzerimizdeki hakkını asla unutamayız. Hiçbirini unutamayız.
Hele hele, Ebu Hureyre’lerini, o hafıza mucizesini hiç unutamayız!

Asla!
Büyük ve ilk olmalarına, en önemli dönemin en vefakâr dost-ları olmalarına rağmen ashab masum değildir! Günahtan berî oldukları iddia edilemez. Onları sevmemiz, üzerimizdeki haklarını itiraf etmemiz, onlara peygambe-re verilmesi gereken hatasızlık vasfını vermemizi gerektirmez.

devam..

ebu mus'ab · 28.06.2008, 10:41

Ebu Hureyre:

Sahabi, hadis hazinesi, hafıza mucizesi
Yemen asıllıdır. Hicretin yedinci yılında Müslüman olup, Medine’ye hicret etti. O Medine’ye geldiğinde Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Hayber gazvesi ile meşguldü. Hemen beyat edip gazveye katıldı. O gün kendisini teslim etti. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem vefat edinceye kadar Medine’den, sadece yine O’nun gönderdiği görevler için ayrıldı. Ortalama üç yıl sevgili peygamberi ile beraber kaldı. Şöyle böyle O’nunla bin gün bir arada oldu. Bu beraberlik tam anlamıyla beraberlikti. Ardında namaz kıldı, sofrasına oturdu, sancağı altında cihad etti, beraber umre yaptı, haccetti, önünde oturdu, hizmetinde bulundu, gittiği yere gitti, tuvaletine su götürdü, beraber olması mümkün olmayan özel yerler hariç hep beraberinde oldu. hemen evinin arkasındaki Suffe’yi kendine mesken edindi. Bu beraberlik uğruna aç kalıp, hurma ve su ile yıllar geçirdi.
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Ebu Hureyre’deki ilim aşkını gördü. Onu kendisine yaklaştırdı. Onu taltif etti, övdü. Kendi yemeğinden yedirdi.

Ebu Hureyre sevildiğini anlayınca, verilenden çok istedi. Dua talep etti. Yakın durmak istedi. Ne istediyse istediği kabul gördü.
Ebu Hureyre çok şey öğrendi. Üç-dört yılda öğrendiğinin çokluğu dikkat çekti. Hayret uyandırdı. Takdir topladı.
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin vefatına kadar hiç evlenmedi. İlim ve cihad onun tek meşgalesiydi.
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem vefat edince Ebu Hureyre, oturmadı. Öğrendiklerini yaymak üzere yollara düştü. Kâh Medine’de mescidde oturup ders verdi, kâh dışarılara açıldı. Cihad zamanı cihad etti. Fitne zamanı ibadetle meşgul oldu. Kim ne hizmet istediyse onu yaptı. Ama, beynine yüklenen vahye ait bilgileri yaymayı hiç ihmal etmedi. Valilik yaptı.

Cömert, sempatik, âbid, zahid bir insandı.
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemden sonra yarım asra yakın bir zaman yaşadı. Gittiği yere ilim ve örneklik götürdü. Ashabın büyüklerinden değildi ama en alimlerinden biriydi. Büyüklerin önünde fetva verdi, görüş belirtti.
Müslümanların kıtlıkla boğuştuğu günlerde de, servetin Medine’ye yağdığı günde de o zahid yaşadı. Ahiret ağırlıklı düşündü. Elindekine şükretti. Çevresindekilere verdi, yetim babalığı yaptı. Rahat konuştu, kimseden çekinmedi. Mütevazı ve şakacı kimliği sayesinde sözü dinlenen kimse olarak bilindi.
Hayber, Zatürrika, Mu’te, Mekke Fethi, Huneyn, Taif, Tebuk gazvelerine Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ile beraber katıldı. Daha sonra da Yermük ve Ermenistan cihadına katıldı. Bahreyn’e iki kere vali oldu. Medine’de valiliğe vekâlet etti.

devam..

Ayşe Reşad · 28.06.2008, 11:26

Allah razı olsun kardeşim..

"Yerden göğe dek taş dizseler, en alttakini çekseler, seyreyle sen gümbürtüyü"

ebu mus'ab · 30.06.2008, 07:13

“Ebu Hureyre ed-Devsi, el-Yemani
İmam, fakih, müctehid, hafız, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin sahabisi, en büyük hafızların efendisi… Onun ezber gücü, nübüvvet mucizelerinden biridir. Çok güçlü bir ezberi vardı. Bir hadiste dahi yanıldığını duymadık. Kur’an’da önder, hadiste önder, fıkıhta önder biridir.” Zehebî

Adı:
Ebu Hureyre isim değildir. ‘Ebu Hureyre’ ‘kedicik babası’ anlamına gelen bir künyedir. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem de onu birkaç kere bu künye ile çağırdığı için, kendisine böyle denmesinden hoşlanmış, bu nedenle de adı tarihi bilgiler arasında netleşmemiştir. Kedi yavrularıyla çok ilgilendiği için böyle anıldığı bilinmektedir.
Bir insanın künyesinin bile, kendisi gibi meşhur olması ne enteresandır!

ebu mus'ab · 30.06.2008, 07:16

Beraberliklerinin Düzeyini Anlatan Bir Örnek:

Kendisinden başka bir ilah olmayan Allah’a yemin ederim. Açlıktan karnımı yere dayıyordum. Karnıma taş bağlıyordum. Birgün, gelip geçtikleri yolun üstünde oturdum. Ebu Bekir geçti. Kur’an’dan bir ayet sordum ona. Maksadım, beni doyurmasını sağlamaktı. Geçti gitti, beni doyurmadı. Ömer geldi. Ona da sordum. O da gitti, doyurmadı beni. Sonra Ebulkasım sallallahu aleyhi ve sellem geldi. Beni görünce güldü. İçimdekini ve yüzümdekini anladı. Dedi ki:

‘Ebu Hureyre!’
‘Buyur ya Resulellah!’ dedim.
‘İzle beni!’ dedi. Peşinden gittim. Girdi içeri. İzin istedi, izin verdiler girdim. İçeride bir kadehte süt buldu.
‘Bu süt nereden geldi?’ dedi.
‘Filan erkek veya filan kadın onu sana hediye etti.’ dediler.
‘Ebu Hureyre!’ dedi.
‘Buyur, ya Resulellah!’ dedim.
‘Suffe ehline git, onları bana çağır.’ dedi. Suffe ehli, İslam’ın misafirleriydi. Aileleri ve malları yoktu. Bir yakınları da yoktu. Resûlullah sallallahu aleyhi ve selleme bir sadaka geldiğinde onlara gönderir, kendisi ondan almazdı. Hediye geldiğinde de onlara da gönderir, kendi de ondan biraz alırdı. Onları çağırması hoşuma gitmedi. Bu kadar süt onlara ne yapacak, ben onlardan daha çok muhtacım o süte, içsem de ayakta durabilsem dedim içimden.
Onlar geldiler. Sütü ben veriyordum onlara. Sütten bana kalacağı yoktu. Ama Allah’a ve Nebisi’ne itaat etmekten de başka seçeneğim olamazdı. Gidip çağırdım onları. Gelip izin istediler. İzin verilince içeri girip oturdular.

‘Ebu Hureyre!’ dedi.
‘Buyur ya Resulellah!’ dedim.
‘Al, dağıt!’ dedi. Kadehi aldım. Kadehi adama veriyordum, o da doyana kadar içiyor sonra bana geri veriyordu. Öbürüne veriyordum, o da doyana kadar içip kadehi bana geri veriyordu. Nihayet Peygamber sallallahu aleyhi ve selleme geldim. Herkes içip doymuştu. Kadehi alıp elime koydu. Bana bakıp tebessüm etti.

‘Ebu Hureyre!’ dedi.
‘Buyur ya Resulellah!’ dedim.
‘Ben ve sen kaldık.’ dedi.
‘Doğru diyorsun ya Resulellah.’ Dedim.
‘Otur, iç!’ dedi. Oturdum, içtim. ‘İç!’ dedi. İçtim. O dedikçe ben içtim. Sonunda dedim ki:
‘Seni hak üzere gönderene yemin ederim, daha içemem, gidecek yeri kalmadı.’
‘Bakayım.’ dedi. Kadehi O’na verdim. Allah’a hamd edip, geri kalan sütü içti.
Buhari, Rekaik, 17 (6087)

ebu mus'ab · 04.07.2008, 08:53

Nasip ve Gayret

Ebu Hureyre, Allah’ın çok büyük bir nimetiyle şereflendi. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin hadislerini en çok öğrenen, hadise en çok hizmet eden sahabi oldu. Ebu Hureyre radıyallahu anhın, hadis ilminin en büyüğü olmasını sağlayan üç temel faktörü dikkate almamız gerekmektedir:

- Resûlullah sallallahu aleyhi ve selleme olan derin sevgisi, aç, susuz O’nunla beraber olma düşüncesi, başkalarının alamadığı çok şeyi almasını sağladı.

- Onun candan ilgisine Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem karşılık verdi. Onu yanında tuttu. Taltif etti. Özel ilgi gösterdi. Ebu Hureyre de kimsenin soramadıklarını sordu. Anlamadığını tekrar sordu.

- Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona öğrendiğini unutmaması için dua etti. O büyük duanın bereketini gördü. Yazı yazamadığı halde, sadece ezbere dayanarak ilim sahibi oldu.

- Kendisini olduğu gibi ilme verdi. Artan vakitlerinde, vakit buldukça değil, sadece ilimle ilgilenerek Ebu Hureyre oldu. Neticede onun ezber gücü, daha sonraki asırlarda nebevi bir mucize olarak ortaya çıktı. Kıyamete kadar İslam yaşayacak olan, sayısını Allah’tan başkasının bilmediği kadar Müslüman, onun hizmetlerinden istifade ederek İslam’ı yaşadı. Ümmet ona minnettar oldu. O bu büyük hazineyi nasıl elde ettiğini yorumlarken, ensar mallarıyla, muhacirler de çarşıda meşgulken hadisten başka bir şeyle ilgilenmemesini sebep olarak göstermektedir.

- Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemden sonra elli yıl kadar yaşamış olması çok hadis öğretme fırsatı yakalamasını sağladı. Onun kadar yaşayan sahabi sayısı çok az olmuştur. Bu da gösteriyor ki Allah Teala onu böyle mübarek bir iş için seçmiş ve görevlendirmiştir.

ebu mus'ab · 04.07.2008, 17:11

--------------------------------------------------------------------------------

“Ebu Hureyre radıyallahu anh malı, ailesi ve çocuğu olmayan bir miskindi. Eli, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin eliyle beraberdi. O’nunla dolaşırdı. Bilmediklerimizi bildiğinden, duymadıklarımızı duyduğundan şüphemiz yoktur. Bizden hiç kimse onu, duymadığını uydurduğuna dair itham etmemiştir.” Talha bin Ubeydullah Hakim, 3/512

Hoca!
Ebu Hureyre radıyallahu anh, tekrarlarıyla beraber 5374 hadis rivayet etti. Bu hadislerin bir satır olanının yanında, bir sayfa olanı da vardır. Kendisinden 800 civarında âlim hadis öğrendi. Bu 800 kişinin arasında 40 civarında sahabi de vardır.

Her Nimet Sahibi Haset Edilir!

Ebu Hureyre, kendisinden önce iman etme şerefine erenlerin çoğundan daha fazla hadis öğrendi. Nübüvvet makamına daha yakın durdu. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin vefatından sonra adeta gezici bir okul gibi dolaştı. ‘Resulullah şöyle demişti, böyle yapmıştı.’ gibi sözler onun dilinden yayıldı. Bazı sahabiler, bilmedikleri hadisleri onun bilmesinin sebebini merak ettiler. Ona sorular sordular. Ama yalancılıkla itham etmediler. Ömer radıyallahu anh onu takdirle karşıladı. İtham edilmesine karşı endişesini söylemekle beraber ona yöneticilik görevi vererek güvenini belirtti.
Ebu Hureyre seyyar bir okuldu, yürüyen bir mucizeydi. Düşmanı da bu yüzden çok oldu.
Onun bir iç sevmeyenleri, bir de dış sevmeyenleri oldu.
Şiiler, onu tenkit ettiler. Sahabi için değil, sıradan bir mümin için bile ağza alınmaz sözler söylediler hakkında. Ama ne bir belgeleri ne de bir şahitleri olmadığı için, dediklerine Yahudi ve Hıristiyan müsteşriklerden başkasını inandıramadılar. Onun hakkında konuşan, ya Mutezilî, ya Rafızî ya da müsteşriktir.

devam..

ebu mus'ab · 05.07.2008, 07:24

Onu müsteşrikler de hiç sevmedi. İslam’ı meydanlarda mağlup edemeyince, içeriden çökertmeye kalkıştılar. Bu sefer, cihadı teşvik eden yüzlerce hadis rivayet eden Ebu Hureyre önlerine çıktı. Baktılar ki, Ebu Hureyre ismiyle başlayan binlerce hadis Müslümanlara kıyamete kadar yetecek bir enerji veriyor. Ebu Hureyre sallanırsa, gerisi kolay diye düşündüler. Sallamaya çalıştılar. Kafalarını kiralayamadıkları hiçbir Müslüman’a dediklerini inandıra-madılar. Müslümanlar anladılar ki, maksat üzüm yemek değil…

Teslise inanan bir Hıristiyan, ‘Üzeyir Allah’ın oğludur.’ diyen bir Yahudi neden hadis okur, okutur? İnanmadığı, beğenmediği hadisleri neden yıllarca araştırır, hadis üzerine doktora yapar, tezler yazar?

Başka bir dinin mensubu gençlere, burslar verip, kendi ülkesinde ‘İslamî ilimler’ okutmak için neden binlerce öğrenci alır bir Hıristiyan ülke?
Müslüman bir genç, zekât ve sadaka paralarını burs adıyla alıp, İngiltere’ye, Almanya’ya papazların öğretmen olduğu fakültelere yüksek lisans yapmaya neden gider?

Mesele hadis meselesi değildir. Mesele temelle oynama meselesidir. Hadis, İslam’ın temel iki taşından birisidir. O taşla oynandıktan sonra cephe ka-zanmak kolay, Müslüman çökertmek basit olur.
Temelde duran en ciddi değerlerden biri olarak Ebu Hureyre bu nedenden dolayı, Hıristiyan ve Yahudi araştırmacılarının ana hedefi oldu. O en alttaki tuğlayı alsalar, üsttekilerin çökmesi kolay olacaktı. Ama Müslümanlar, kendilerinin de dizili olduğu yapının en altındaki tuğlalara sahip çıktılar. Bildiler ki, Ebu Hureyre giderse çok şey gider!

Büyük Bir İz Bırakarak Öldü
Hicri altmışıncı yıla ermeden ölmek için çok dua etti. Çarşıda dolaşırken ‘Allahım! Beni, alt-mışıncı yıla veya çocukların yönetici olacağı zamana eriştirme.’ diye dua ederdi. Ahmed, 8319 Duası kabul gördü ve elli dokuzuncu yılda yetmiş sekiz yaşında öldü. Baki’ mezarlığına def-nedildi.
Ölümüne yakın bir zamanda ağlamaya başlamıştı. Neden ağladığı kendisine sorulduğunda dedi ki:
‘Sizin şu dünyanıza ağlamıyorum. Ağladığım, çıkacağım yolculuğum ve azık azlığımdır. Aşağısı cennet ve cehennem olan bir tepedeyim. Nereye ineceğimi bilemiyorum.’ Sıfetüssafve, 1/693

ebu mus'ab · 07.07.2008, 06:43

Asırlar Sonra

Allah’a ve Resulü’ne hicretle başlayan kutlu yolculuğun,
‘En iyi nesilden olma’ vasfını kazandığın sahabiliğin,
Önünde komutanın Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem olarak girdiğin cihad meydanlarındaki cihadın,
O Cihadda tozlanan başın, yüzün, gözün, ayakların,
Aç karın, çıplak ayak ders okuduğun medresen, Suffen,
Şerefine şeref katan Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem kapısındaki hizmetçiliğin,
Aç kalan miden, çıplak kalan ayakların,
Yetiştirdiğin talebelerin,
Senin dilinden Allah’ı, cennet ve cehennemi, mahşeri öğrenen milyarlarca öğrencin,
İnsanlara aktardığın ilimler sayesinde camilerde kubbeleri inleten kıraatlerden sana yazılan ecirlerin,
Eline geçen servetlere tenezzül etmeyip, ahirete koştuğun hayat anlayışın, zühdün,
Fitnelere takılmadan, ilk günkü gibi dik ve onurlu duruşun,
Kedilere bile etki eden nezaketin, mütebessim yüzün,
Seni delirten Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem aşkın, sünnet hizmetkârlığın, bir kelime öğretme tutkun,
Sana asırlardır dualar eden ve seni seven milyarlarca mümin duası,
Seni sevmediğini, beğenmediğini söyleyen İslam düşmanları ve onlara ki-ralanmışların düşmanlığı,
Adın, şöhretin, tahtın,
İlmin,
Sana kutlu olsun.

Asırlar sonra,
Medine’den çöllere, dağlara, vadilere yayılan rivayetlerin,
Sana kutlu olsun.

‘Ebu Hureyre’den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu’ dendikçe,
Melekler hasenat yazmaya devam ettikçe,
Biz Allah’ı ve Resulü’nü sevdikçe,
Biz ayete, hadise muhtaç oldukça,
Seni seviyoruz. Seni sevmeyi Allah’a ve Resulü’ne yakınlık sebeplerinden görüyoruz.

Asırlar sonra ve
Kıtalar ötesinden sana selam,
Sana hasret gönderiyoruz.
Medresende hizmetkâr olarak bilinmeyi şeref biliyoruz, ey kedilerin babası, Ümmet’in hocası. Allah senden razı olsun.

devam..

garib_yolcu · 07.07.2008, 13:20

ebu mus'ab´isimli üyeden Alıntı

Teslise inanan bir Hıristiyan, ‘Üzeyir Allah’ın oğludur.’ diyen bir Yahudi neden hadis okur, okutur? İnanmadığı, beğenmediği hadisleri neden yıllarca araştırır, hadis üzerine doktora yapar, tezler yazar?

Başka bir dinin mensubu gençlere, burslar verip, kendi ülkesinde ‘İslamî ilimler’ okutmak için neden binlerce öğrenci alır bir Hıristiyan ülke?
Müslüman bir genç, zekât ve sadaka paralarını burs adıyla alıp, İngiltere’ye, Almanya’ya papazların öğretmen olduğu fakültelere yüksek lisans yapmaya neden gider?

Mesele hadis meselesi değildir. Mesele temelle oynama meselesidir. Hadis, İslam’ın temel iki taşından birisidir. O taşla oynandıktan sonra cephe ka-zanmak kolay, Müslüman çökertmek basit olur.
Temelde duran en ciddi değerlerden biri olarak Ebu Hureyre bu nedenden dolayı, Hıristiyan ve Yahudi araştırmacılarının ana hedefi oldu. O en alttaki tuğlayı alsalar, üsttekilerin çökmesi kolay olacaktı. Ama Müslümanlar, kendilerinin de dizili olduğu yapının en altındaki tuğlalara sahip çıktılar. Bildiler ki, Ebu Hureyre giderse çok şey gider!

Allah razı olsun kardeşim.

GİrİŞ Yap

Arama

Online Üye