azadeyim´isimli üyeden Alıntı

Düşündüren ve bir o kadar da güldüren bir anı izleyin...
Okulda geçen bir anım ve küçük bir itirafım
Herkesin hayatında itiraf edebileceği bir anısı muhakkak ki mevcuttur.. Benimde sizlerle paylaşmak istediğim bir itirafım var ve bunu da sizlerle paylaşmamın en büyük nedeni anlatacaklarımın neticesinde siz değerli kardeşlerimin benim düştüğüm yanlışa düşmemenizdir..

Paylaşımcı olmak ve bunu yaşamına derc etmek ,uygulayabilmek çok güzel bir haslettir,

hasılıkelam biz bu durumu arkadaş çevremizde gerçekleştirmeye gayret ediyoruz, hatta bazen bu durumu abarttığımız dahi olur anlatacağım bu hikayecikte de çok bariz görülmekte…


( şu hikaye yazarlarını bir daha tebrik etmek geldi içimden yahu olaya bir giriş yapamadım gitti )


Günlerden bir gün sabahın erken bir saattinde okula geliyorum dersin başlamasına daha vakit var,bu vaktin dolmasına yakın sınıfa girerim diye düşünüyorum , okulun bahçesinde oturup bu süreyi geçirebileceğimi düşündüm ve bahçeye doğru ilerledim,bir yer bulup oturdum, temiz hava,sabahın bereketiyle her yer ne de güzel…
Saat de çok erken kimsecikler yok sessiz sakin bir an, kuşların cıvıltısından başka hiçbir ses işitilmiyor…sessizliği dinliyorum, yalnızlığın tadını çıkarıyorum
sabah gelince bisküvi almıştım,arkadaşlarla beraber yeriz diye düşünmüştüm , genelde hep beraber yer içeriz sabahları.. arkadaşlarda ortada yok ? sabah okula gelince acele ile çıktığımdan kahvaltı da yapamamışım.Zaten yaptığım çok nadir olur ya neyse…Karnım acıktı…
sonra düşündüm onları beklemesem de bisküviyi yesem mi? yemesem mi? sonra şeytanın vesvesesi ile nefsime uydum ve çantamdan usulca çıkardım bisküviyi ,çok bencilce davrandığımın aslında bende farkındaydım ama ne yazık ki artık her şey için çok geçti(herkesin bir zayıf anı vardır şeytanda ne yazık ki benim o anımı yakaladı ve ben artık o bisküviyi yemeye başlamıştım kendimden utandım)

başımı bir kaldırdım aman Allahım oda ne yanlış mı görüyorum ?hayır bu bir köpek benim olduğum yere doğru hızla yaklaşıyor,evet yanılmıyorum bana doğru geliyor. Yerimden kımıldamadan aldım bisküviyi hızla çantama yerleştirdim..Onu hiç görmemişim gibi etrafıma bakınmaya devam ettim sanki az evvel bir şey yiyen ben değildim
Az sonra bizim davetsiz misafir geldi tam karşıma dikiliverdi.Gelir gelmez de etrafı koklamaya başladı Allah mükemmel bir koku alma duyusu bahşetmiş ya tam sırası diyip kullanıyor kerata kokusunu da aldı ya gider mi hiç yanımdan baktım daha fazla yaklaşıyor çantamda olduğunu da anladı zeki yaratık
elim mahkum çantama saldırmadan aldım çaresizce çıkardım bisküviyi (bir tane yiyebilmiştim oysaki)

ve uzattım ona ,bizimki aldığı gibi anında midesine indiriyor bisküviyi.sonra bi tane daha ,bi tane daha... derken bu böyle devam ediyor.çok sıkıldım bu durumdan.söyleniyorum kendi kendime…

bir de baktım ki konuşuyorum köpekle sanki karşımda beni anlayan biri varmış gibi

yahu diyorum vicdansız bıraksan arada bir tane de biz yesek


yok…dinleyen mi var bu ha bire sanki “acele et çok yavaşsın elini biraz çabuk tut” der gibi bakıyor yüzüme tabi etraftan benim köpekle arada dialoğa girdiğimi gören birkaç kişide durmuş bizi izliyor tebessüm ile … arada da gülüyorlar ben tabi daha çok sinirlendim ..

bizimki bu arada yemeye devam ediyor. Ben bir umut belki bir tane bisküviyi yerim diye bekliyorum ama yok nerdeee olmayacağını anladım tabi..
düşünüyorum ondan nasıl kurtulsbilirim diye…


ama bir sorun daha var bisküvi bittikten sonra onun benden ayrılmama ihtimalini gözardı etmişim işte asıl sorun o zaman başlayacaktı benim için aç bir köpeği inandırmak hiçte kolay olmasa gerekti.


Düşündüm taşındım… Aklıma bir fikir geldi
son kalan bisküviyi ambalajından çıkarmayarak önüne bıraktım ve yanından koşar adımlarla ayrıldım… O bisküviyi çıkarmakla uğraşırken bende arkama bakmadan tüymüş oldum

epey uzaklaştıktan sonra baktım garibim hala çıkarmakla uğraşıyor

Şimdi diyeceksiniz ki okul anın olduğunu anladık da itiraf bunun neresinde aslında basit bir bencillik…Bisküviyi arkadaşlarla beraber yemek yerine kendim tek başıma yemeyi tercih ettim.. Allah dedi a bencil kulum sen tek başına yerim mi dersin öyleyse ben sana öyle bir arkadaş vereyim ki senden bin kat daha bencil olsun
ve karşıma o köpeği çıkardı
belki de diyeceksiniz ki çok abartılı ama benim açımdan bu böyle değil ben bu ve buna benzer çok olayla karşılaştığım için bunları bu şekilde algılamam zor olmuyor belki bu ve buna benzer tırajıkomik olaylarla sizlerde karşı karşıya gelmişsinizdir..
Ben olayı hafif abartılı ve mizahi aktardığım için olayın esas noktasını belirlemek güç olmuş olabilir ve biraz uzunca bir anı oldu mazur görünüz…

efsun hayal´isimli üyeden Alıntı

ben azadeyim'i özledim

ne güzel de ifadeler kullanmış canım