İmran

""bilmeye değil olmaya geldik "" buyurduğunu okumuşdum..rumi..r.a.

Shakespeare.. hamlet adlı eserinde..olmak ya da olmamak..sorusunun cevabını arar iken rumi ra. dan mı etkilenmişdir bilinmez.. ama (araların 400 yıldan fazla zaman bulunmakda)..hem rumi yi r.a hemde Shakespeare anmış olmak için bu meclisde..


olmak mı, olmak mı, bütün mesele bu

Düşüncemizin katlanması mı güzel..Zalim kederin yumruklarına, oklarına..Yoksa diretip bela denizlerine karşı..Dur, yeter! demesi mi..Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız..Bitebilir bütün acıları yüreğin..Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun..

Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü..Çünkü o ölüm uykularında..Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından..Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu..Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden..Kim dayanabilir zamanın kırbacına..

Zorbanın kahrına, şerefin çiğnenmesine..Sevgisinin kepaze edilmesine..Kanunların bu kadar yavaş..Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine..Kötülere kul olmasına iyi insanın..Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken..

Kim ister bütün bunlara katlanmak..Ağır bir hayatın altından inleyip terlemek..Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa..O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya..Ürkütmese yüreğini..Bilmediğimiz belalara atılmaktansa..Çektiklerine razı etmese insanı..

Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi..Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor..Yürekten gelenin doğal rengini..Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar..Yollarını değiştirip bu yüzden..Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar..

azadeyim

"Var olmak mı, yok olmak mı, bütün sorun bu! düşüncemizin katlanması mı güzel, zalim kaderin yumruklarına, oklarına, yoksa diretip bela denizlerine karşı dur, yeter! demesi mi?"

Düşüncelerimiz, içine girip, yok olduğumuz derin, susuz kuyularımız... Hiçbir ışığın ve sesin ulaşamadığı dipsiz çukurlarımız... Aralarında kaybolduğumuz çıkmaz sokaklarımız...İçinde çırpındığımız, yuvarlandığımız, çalkalandığımız, batıp çıktığımız fırtına denizlerimiz... Düşüncelerimiz, kendi hayatlarımıza sapladığımız, ihanet hançerlerimiz!
Katlanarak büyüyen, katlanarak acıtan, katlanarak yok eden...
Hayat sizi şımartmıyor, siz boğuşurken o sanrı zannettiğiniz gerçeklerle...hayat dalga geçiyor sizinle, siz kayıplarınızın ardından acı ve hasretle bakarken...hayat, orada sapasağlam kalıyor, siz tüm o yüklerin altında; eğilirken, bükülürken...savrulurken, yaralarla acırken...değişen, ruhunuzken, değişen bedeninizken, değişen kendinizken...
Düşünceleriniz katlanıyor, katlandıkça da dur yeter diyor o bela denizlerine...o felaket zincirlerine...
Ayakta kalmanın başka yolu var mı? Ve bu yolda, yanınızda asla bir başka insanın olamayacağını acıyla farkederken...
Teselli; tek bir Gücün sizinle olmasını bilmekte... O zaman kim korkar o hain denizlerden!

sır_

yüreyine sağlık